blank

Sneeuwolifanten

Creatie, Design februari 22, 2021 By

Ik neem aan dat je bij elke creatieve studie dit plaatje een keer langs ziet komen, of een afgeleide ervan. Een klassiek voorbeeld van de gebruiker die zich anders gedraagt dan de ontwerper wil; een olifantenpaadje (desire lines of desire paths in het Engels). Deze olifantenpaadjes bestaan al heel erg lang, er zijn verschillende onderzoeken naar gedaan en er bestaat zelfs een 164 pagina’s dik boek compleet besteed aan dit fenomeen.

Toch blijven ze (vind ik) fascinerend. Zo zijn er verschillende soorten olifantenpaadjes, van heel kort tot juist heel lang, maar ook in een rechte lijn of met een vork/drietand op het einde. Ook blijft de vraag waarom de meeste paadjes eindigen in een kromming, terwijl dat niet altijd logisch is. Maar natuurlijk de belangrijkste vraag; waarom blijven mensen deze paadjes maken, zoals de olifanten in de jungle?

Een duidelijk voorbeeld van iets moois ontwerpen, maar een gebruiker met een andere mening (of een ander doel). Is dit ontwerp dan wel het beste ontwerp voor deze doelgroep? Kan het anders, beter of sneller? Het nut van testen van je ontwerpen bij de gebruiker en, nog beter, van goede voorkennis en inzichten om dit soort paden te voorkomen, wordt hierdoor weer erg duidelijk.

Twee goede voorbeelden om juist gebruik te maken van dit inzicht áchteraf zijn de Michigan State University (afbeelding hieronder) en de Southern Illinois University. Deze twee universiteiten hebben gekeken naar hun ‘gebruikers’ en zo het ‘design’ aangepast. Alle olifantenpaadjes die in de loop der jaren waren ontstaan bij deze universiteiten zijn geasfalteerd, waardoor je een spinnenweb van weggetjes krijgt. Dat is soms beter dan een design aan de gebruiker te pushen; je (oorspronkelijke) ontwerp aanpassen.

Sneeuwolifanten
Inmiddels is de sneeuw weg en voelt het echt als lente, maar gelukkig hebben we de foto’s nog van de witte wegen. En daar zie je de gebruikers-paden al binnen 1 keer gebruiken. Voor voetgangers en fietsers (de gebruikelijke olifantenpaadjes), maar nu ook voor auto’s. En ook hier gaan de ontwerpers weer op los (animatie hieronder). Zijn die brede wegen wel nodig? En dat grote kruispunt? Kan je daar niet veel beter een grotere (en veiligere) plek voor maken voor de voetgangers?

En is dit nou juist een voorbeeld van een olifantenpad (de keuze van de gebruiker volgen) of juist het tegenovergestelde (het aantal opties verminderen)? Kiezen deze automobilisten de snelste weg, of juist de veiligste in de sneeuw? Ziet het er bijvoorbeeld heel anders uit als je auto’s zonder sneeuw, maar met verf-banden laat rijden op dit kruispunt, zoals het voorbeeld uit 2011 op de Rosenthaler Platz in Berlijn?

Je ontwerp heroverwegen
Kortom; design is overal; en het heroverwegen van je design ook. En leuk om te zien dat een groot pak sneeuw dit specifieke voorbeeld zichtbaar kan maken. Blijven olifantenpaadjes altijd ontstaan, of kan je ze voorkomen? Of wil je ze juist niet voorkomen; wil je de doelgroep juist de leiding geven over het ontwerp?

PS. Als iemand het boek Olifantenpaadjes ergens heeft liggen; ik neem het graag van je over!


blank

Nathan Roos

Nathan is een geboren en getogen Utrechter met de bijpassende karakteristieken; eerlijk met een beetje bluf, creatief met een beetje realiteitszin en werelds maar ook lokaal. 030 jochie!

Contextual targeting … januari 26, 2021